Ժամանակակից Մեքսիկայի տարածքում գտնվող մայաների հնագույն Ակե քաղաքի բնակիչները քաղաքի անկումից հետո շուրջ 450 տարի շարունակել են ապրել մոնումենտալ կառույցների ավերակների մեջ։ Բնակավայրը լքելու փոխարեն նրանք փոքր տներ էին կառուցում քանդված քարե շինությունների միջև և հնագույն կառույցների բեկորներն օգտագործում նոր կացարաններ կառուցելու համար։ Այս եզրակացությանն է հանգել Վիրջինիայի համալսարանի մարդաբան Ռոբերտո Ռոսադո-Ռամիրեսը՝ ուսումնասիրելով Ակեում կյանքի հնագիտական վկայությունները։
Հետազոտությունը հրապարակվել է Latin American Antiquity ամսագրում։ Այն ցույց է տալիս, որ մայաների քաղաքական կենտրոնի անկումը չէր նշանակում տեղի համայնքի անհետացում․ հնագույն կառույցները շարունակում էին կարևոր դեր խաղալ մարդկանց կյանքում նույնիսկ իրենց սկզբնական նշանակությունը կորցնելուց հետո։
Մայաների քաղաքակրթության դասական ժամանակաշրջանում՝ մոտավորապես մեր թվարկության 300-900 թվականներին, Յուկատան թերակղզում գոյություն ունեին ծաղկուն քաղաքներ՝ տաճարներով, բուրգերով և մոնումենտալ քարե կառույցներով։ Սակայն այդ ժամանակաշրջանի ավարտին դրանցից շատերն անկում ապրեցին։ Ակեում 1000-1100 թվականների քաղաքական ցնցումներն ու երաշտներն արագացրին քաղաքային ենթակառուցվածքների քայքայումը։
Չնայած դրան՝ բնակավայրը չդատարկվեց։ Նախկին մոնումենտալ կենտրոնի տեղում ձևավորվեց նոր բնակելի թաղամաս՝ փայտե ձողերից ու ծղոտից կառուցված փոքր տներով։ Դրանց մակերեսը չէր գերազանցում մոտ 46 քառակուսի մետրը։ Այսօր այդ կառույցների տեղում տեսանելի են 96 փոքր բլրակներ։ Նոր տների հիմքերի համար բնակիչներն օգտագործում էին ավերված կառույցների քարե բլոկները։
